Mijn psychosen en wat het met mij deed

Op zoek naar een ‘thuis’ plek

Ik was in mijn psychosen heel bang voor de psychiatrie. Ik meed deze mensen als de pest -wat niet altijd lukte. Ik zag ze als Nazi’s en (deels) had ik hier gelijk in. Want in de psychiatrie word je in een isoleercel gegooid en gedrogeerd. En als je dit niet vrijwillig ondergaat dan gebeurt het met dwang.

Ik voelde instinctief dat dit niet juist was, en dat (de) medicijnen mij schade zouden toebrengen. Dus probeerde ik het op allerlei andere manieren, maar waar ik vooral naar verlangde was een huis waar ik welkom was en waar ik mezelf kon en mocht zijn, ongeacht de psychose, waar mensen mij onvoorwaardelijk zouden bijstaan en waar ik vanzelf weer met beide voetjes op de grond zou komen. Maar die plek was er niet. Er was alleen de reguliere psychiatrie.

Dit vormt een kernthema in mijn beide psychosen. De aversie tegen de (reguliere) psychiatrie met hun (dwang)methoden en medicijnen. Ik kreeg er allemaal angsten door die ik (als) werkelijk beleefde (=wanen), wanneer ik ergens opgenomen zat. Het was de hel maar zolang ik niet teveel medicijnen kreeg zag ik altijd licht in de duisternis en kon mij daaraan vastklampen.

Hoge dosering medicijnen

Toen ik meer medicijnen kreeg was dit licht verdwenen en wilde ik alleen nog maar dood. Ik heb dit twee hele jaren moeten doorstaan, dat ik alleen maar dood wilde maar niemand wilde me daarmee helpen ‘dus ik moest maar door’ ‘IK MOET MAAR’ ‘HET MOET MAAR’. Die medicijnen is het vreselijkste wat mij in mijn leven overkomen is, en dat twee keer maar liefst en dan telkens een jaar lang. Mocht het ooit weer gebeuren dan beëindig ik mijn leven per direct want ik wil nooit meer zo lijden als hoe ik toen geleden heb.

Ervaring van mijn psychosen

Mijn psychosen waren heel bijzonder, en mooi maar ook eng tegelijk. Alles was met elkaar verbonden (eenheidsbewustzijn) en alles had betekenis voor mij en het leven voelde als een avontuur, zo diep, zo intens! Volgens de psychiatrie ben ik manisch als ik psychotisch ben maar dit ‘manische’ is een (normale) reactie op de psychose. Omdat hij erg mooi is -maar ook eng. Het ene moment is alles mooi en dan opeens gaat het onweren en dat beleef ik dan zeer intens en ik vind dergelijke belevingen heel mooi alleen het vergt veel van mijn brein.
Ik was een (zeer) moedige vrouw tijdens mijn psychosen want ik liep letterlijk de hel door terwijl ik in contact met God stond en Liefde was. Ik heb echt geleerd wat Liefde inhoudt, en eenheid en onvoorwaardelijkheid. Het heeft ervoor gezorgd dat ik meer open sta voor wat men ‘spiritualiteit’ noemt, of God, of de Onvoorwaardelijke Liefde die ten grondslag ligt aan dit hele universum.

Psychose als verrijking

Sinds mijn psychosen ben ik gelovig geworden en dit voelt voor mij (en sommige anderen) als een verrijking van mijn leven. Het geeft mijn leven betekenis, zin. Mijn leven heeft (m.a.w.) betekenis gekregen na mijn (beide) psychosen. Voor mijn psychosen was ik chronisch depressief (dysthemie), daarna niet meer (ik heb het niet over de periodes waarin ik overgedoseerd werd).
Ik ga (ook) veel liefdevoller met mijzelf en mijn (directe) omgeving om en ik ervaar deze liefde ook. Ik heb ook het idee dat ik bijzonder ben dat ik deze gevoeligheid mag hebben, want ik ervaar dingen die de meeste andere mensen niet ervaren. Ik kan (ook) zo nu en dan genieten van mijn belevingen/raak er gefascineerd door en nog een voordeel van deze gevoeligheid is dat ik letterlijk alles waar kan nemen wat om mij heen gebeurt (kan wel erg vermoeiend zijn), elk klein detail valt mij op/komt bij mij binnen. Dit geeft een extra dimensie aan mijn leven. Ik kan hierdoor bijv. mensen veel beter aanvoelen/fijngevoeligheid en dit gebruik ik in mijn voordeel -op een liefdevolle manier.
Kortom: ik voel mij ook verrijkt door mijn gevoeligheid!

Hoe het anders kan

Door de medicijnen was ik (al) dood van binnen en daardoor leed ik zo verschrikkelijk. Daarom ben ik altijd voor zo weinig mogelijk tot geen medicatie (bij een psychose). Ik heb een heel plan gemaakt met Lentis waarvan (extra) medicatie een van de opties is. Andere opties zijn: ACUUT rust nemen, letten op ademhaling, afleiding zoeken, luisterend oor (dat iemand aandachtig en zonder oordeel naar mij luistert), dagplanning maken, mezelf (extra) verzorgen, douchen, kleuren, alles opschrijven met pen op papier, opruimen/’tuttelen’ (ditjes en datjes), in het NU zijn/mij geen zorgen maken etc. Ik heb ook met hun afgesproken dat ik het altijd probeer zonder (extra) Rivotril, maar als ik dit toch wil nemen dan zijn ze daarvoor.
Dat het anders kan, weet ik ook omdat ik in 2012 bij een psychose in het Jan Arendshuis in Groningen terecht kwam en hier ben ik Liefdevol opgevangen. Na ongeveer twee weken was ik uit de psychose, zonder een ZIEKEN-huis opname of meer medicijnen. Gewoon door Liefde. Doordat mensen (vrijwilligers) er onvoorwaardelijk voor me waren toen ik erin zat. En als het echt crisis zou worden dan zou ik een dikke knuffel krijgen.. maar ik voelde mij zo gehoord en gezien op die plek dat dit niet (meer) van toepassing was..

Verwondering en ontzag

De reacties van met name GGGZ en medici op het feit dat mijn man en ik (we zijn allebei psychose gevoelig) ons eigen bedrijf runnen, en ik daarvoor al 2,5 jaar mijn eigen bedrijf runde, zijn opvallend. Ze lijken helemaal verwonderd hierdoor en lijken ons met (meer) respect, waardering en ontzag/achting te behandelen. Ze zeggen ook ‘dat ze dit nog nooit eerder tegen gekomen zijn’. En herhalen dit (dan) meerdere malen. Ze vinden het erg interessant en sommige mensen vragen mij het hemd van mijn lijf.

Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo bijzonder, dat ik samen met mijn man een eigen bedrijf heb. Ik zie mijzelf (namelijk) als een normaal mens, die een gevoeligheid heeft en ik zie ook dat elk mens zijn of haar dromen kan waarmaken ook die met een ‘psychische ziekte’. Ik denk (zelfs) dat als je je dromen waarmaakt ondanks je ‘ziekte’ dat die ‘ziekte’ dan meer naar de achtergrond verdwijnt, dat je je daar niet meer (zo) mee identificeert (in mijn geval identificeer ik mij meer met ‘IT specialist’ en ‘iemand die een bedrijf heeft’ dan met ‘een psychisch ziek persoon’).

Ik ervaar wel zo nu en dan (lichte) klachten, maar die kan ik opzij zetten als ik moet werken dan gaat mijn werk/klant voor en ik merk vaak dat de klachten dan veel minder kans krijgen om op de voorgrond te blijven. Ik beschouw mijn werk/bedrijf daarom ook als een vorm van therapie/helend.

Ik denk (daarom) dat elke ‘patiënt’ dit soort dingen kan doen en ik hoop dat de doktoren en verpleegkundigen op een gegeven moment wat minder verwonderd worden van dit soort dingen, dat het meer standaard wordt, dat meer ‘patiënten’ dingen gaan ondernemen.

Want ik vind mijzelf niet bijzonder. Ik vind mijzelf normaal.

Diana Wolsink-Van Landeghem

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

PRAKTIJKVERHALEN

Soteria Nl zoekt naar ervaringsverhalen over de betekenisvolle kant van een psychose. Wij willen de beelden die er over psychoses bestaan veranderen. Zeker, een psychose is een ingrijpende ervaring. Het lijkt vaak onzinnig. Vooral voor jezelf maar ook voor je naasten. Maar het is voor mensen die het actief hebben doorleeft, vaak een zingevende ervaring geweest, waardoor inzichten zijn opgedaan en waar ze per saldo beter van zijn geworden. 

De notie dat het -onnodig- wegdrukken van een psychose kan betekenen dat een waardevol ontwikkelingsproces wordt gemist willen wij op de psychiatrische agenda hebben.

Als je een ervaringsverhaal hebt dat illustreert dat een psychose je iets positiefs heeft gebracht, stuur het dan naar ons op.Lees meer:...

Social-Media

          

PARTNERPAGINA

Maak kennis met onze partners

Vanaf nu zullen we regelmatig een interview op de site zetten met een zegspersoon van een van de organisaties waar we mee samenwerken.

Zie onze Partnerpagina


VRIENDEN van SOTERIA.NL

Voor niets gaat de zon op!. maar realiseer je geen betere opvang voor mensen in een psychotische crisis.

Soteria Nederland maakt zich sterk voor een herkenbaar andere crisisopvang waarin medische, psychologische en sociale componenten in een voor de hulpvrager passende mix worden geboden.

Kernonderdelen van deze aanpak zijn:

  • gelijkwaardigheid en nabijheid;  
  • herstel en eigen regie voor de hulpvrager; open dialogue;  
  • terughoudendheid in medicatie (in het bijzonder bij psychofarmaca). 

Meer info op onze Vriendenpagina.